28 mei 2016

Victorine en mevrouw van Oers

Mijn eerste bezoek aan mevrouw van Oers was eigenlijk meteen leuk. Zonder kunstgebit nodigde ze Ard, Egbert-Jan en mij binnen en zij zat direct op haar (gewoonlijke) praatstoel. Halverwege het gesprek kwam ze erachter dat ze haar kunstgebit vergeten was in te doen, waarop ze zelf hard in lachen uitbarstte. Dit vond ik een mooie binnenkomer en na dit gesprek besloot ik haar te helpen bij het onderhouden van haar tuin. Vrijwel altijd blijf ik na het werken in de tuin nog even bij mevrouw van Oers zitten om een praatje te maken. Ze verteld dan over haar kinderen, hobby’s, verleden en nog veel meer. Wat ik erg waardeer in het contact met mevrouw van Oers is dat zij mij vrij laat in het contact tussen ons en mij niet claimt. Soms ben ik erg druk bijvoorbeeld, dan lukt het gewoon niet om langs te komen. Dit accepteert ze en wenst me standaard succes bij alles waar ik mee bezig ben. Het is belangrijk om aan te geven wanneer je ergens niet aan toe komt in het vrijwilligerswerk en dit communiceert. Dit moest ik in het begin leren maar ik heb daar zeker profijt van. Ik raad veel jonge mensen aan om iemand op te zoeken waar je zo af en toe eens langs gaat. Het verbreedt je blik op de samenleving waar je onderdeel van bent en het verrijkt je eigen leven. Bovendien doe je kwetsbaardere personen een enorm plezier als je aandacht voor hen hebt, af en toe grapjes maakt en luistert naar hun verhaal.